Psyche (1898) by Louis Couperus

Author:Louis Couperus [Couperus, Louis]
Format: epub
Published: 2010-03-21T21:55:41.277000+00:00

naar boven

16

...Toen Eros die morgen ontwaakte, vond hij Psyche niet aan zijn zijde. Hij stond op, denkende, dat zij was in de tuin en trad naar buiten.

Een vale hemel dreef laag, een mist hing over de heuvelen. De leeuwerik had niet getwetterd, de cupido's fladderden niet.

- Psyche! riep hij. Psyche!

Niets antwoordde. Geen zuchtje ritselde in de bladeren der bomen, geen insekt zoemde in het gras, de bloemen hingen verwelkt aan slappe stelen. Een doodse kilheid waarde om. Een bang voorgevoelen doorhuiverde Eros. Hij liep langs de perken, langs de beek.

- O, waar is Psyche! smeekte hij. O, zeg mij, water, bloemen, vogels, waar is Psyche!!

Niets antwoordde. De beek vloeide geel modderig en geluideloos, de bloemen sleepten over het pad; geen vogel piepte in het lover. Hij wrong de handen en ijlde verder. Toen kwam hij aan de plek, waar Psyche placht te rusten in het mos aan de beek, in de schaduw der heesters.

- Wie zegt mij, waar Psyche is? riep Eros uit in wanhoop en hij wierp zich in het mos en snikte.

- Eros! klonk een zwakke stem.

- Wie spreekt daar!

- Ik, een witte viool, die Psyche plukte... Hoor mij spoedig aan, want ik voel mij sterven en mijn elvestem klinkt al haast onhoorbaar aan je oor. Hoor mij aan... ik lig naast je, neem mij in je hand...

Eros nam de bloem.

- Psyche is door de Sater gelokt in het bos. De bacchanten hebben haar meegesleept. Dit was haar laatste woord: dat zij je onwaardig was, en ging, en om vergeving bad... Zij kon niet blijven, zeide zij; zij ging...! Eros, vergeef haar! De bloem verschrompelde in zijn hand.

Eros stond op en wankelde: ook hij voelde zich sterven. Hij ging treurig en langs zijn pad waren nu alle de bloemen verschrompeld. De beek was droog. De leeuwerik lag dood voor zijn voeten. De cupido's lagen dood in de verwelkte rozen.

Eros ging in de koepel en viel op het purperen bedde neer. Een enkele duif zieltoogde nog aan het marmeren bekken. De snaren van de lier waren alle gebarsten... Ook Eros voelde zijn leven vloeien uit zijn lichaam.

Hij hief-op zijn ogen, die braken, en zag om in de koepel: het kristal verweerde en spleet met lange scheuren.

- Heilige machten! bad hij. Vergeeft haar als ik haar vergeef en hebt haar lief tot het Einde, als ik haar lief heb voor eeuwig. Laat haar vinden wat zij zoekt, laat haar dwalen eens nemen een einde, laat haar zweven, als zij zweven moet, tot in de réinste sfeer... Deze sfeer was de aarde, het zoete Heden, het kleine rustpunt, waarop zij niet dwalen kon en dus voelde de dwaaldrang in zich... Heilige machten, laat haar vinden wat haar geluk is, éénmaal... Ook dan, als ik dat niet ben... Laat haar het vinden... Zijn stem brak, zijn ogen openden zich als voor een visioen, en hij fluisterde en voltooide zijn bede:

- ... Vinden... in de Toekomst...!

Het heilige woord was het laatste.

Hij stierf.

In het Rijk van het Heden, dat eens was geweest als een lachende tuin, was alles nu gestorven.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.